ZWARE DAGEN

Zware dagen.

Gisteren, zondag 23 juni, ongemerkt de Spaanse grens gepasseerd. Dat wil zeggen: geen fysieke barrière gezien. Lang leven de EU en het Schengenverdrag uit 1990. 

Maar we hadden eerst nog een bijzondere ontmoeting. Ongeveer 8? weken geleden zijn hardloopvrienden Dicky en Jan met hun camper van Zuid Spanje naar NL aan het reizen. Zes weken geleden wij op de fiets naar het zuiden gegaan en ergens tussen San Sebastiaan en Bordeaux zouden onze wegen elkaar kunnen kruizen. Via dit medium en Polar Steps van D&J zagen we hoe de routes naar elkaar kropen. Wattsapp doet de rest, woensdagmorgen 19 juni wordt de locatie van D&J gedeeld en 2 uur later is er een rendez-vous. Top zo'n date en Dicky zou Dicky niet zijn om ons in de watten te leggen met koffie, taart, fris, soep en crackers met kaas. Maar het mooiste is natuurlijk het weerzien en om elkaars verhalen te horen.

Nu Spanje.

Je ziet het natuurlijk. Borden zijn anders, aanwijzingen zijn anders, verkeersregels anders (we moeten een helm op) maar de fietspaden zijn even ondoorgrondelijk en gevaarlijk. Er loopt een officieel fietspad over de vluchtstrook van een 4 baans - wel 80 km - weg. Vandaar de helmplicht misschien? De opschriften / namen zijn ook anders maar daar begon het al een beetje mee in Frankrijk. Net als in Süd Tirol en bij ons in Friesland, steeds meer 2- talige borden. En het is hier geen DEAD DAY. Als het café maar een luifel heeft zit het vol!

Van Hendaye - Frans Baskeland - steek je een rivier over en kom je in Irun en dat is dan Spaans Baskenland. Broodje in Irun was hard nodig en smaakte prima. 

Nu zitten we in San Sebastiaan, een stad die Annet jaaaren geleden al eens heeft bezocht met Sandra en Wendy en we zijn er samen 5 jaar geleden geweest. Mooie stad met een bijzondere, komvormige baai, statige gebouwen in oker, strak stratenpatroon, breed in de nieuwe stad en smal in de oude stad, heerlijke tapas en .... schoon. Zelfs op zondagavond zijn de stratenvegers actief.

Maar hoe zijn we hier nu gekomen? Zes weken en 1999 kilometer geleden vetrokken en nu bijna 14000 hoogtemeters verder en een paar kilo lichter zijn we in San Sebastiaan. De laatste twee dagen was het 120 kilometer door regen en wind (plu en vent) en met korte steile beklimmingen. Maar na 60 km, in Biaritz, waren we er helemaal klaar mee! Er stond een Ibis hotel links en wij als verzopen katten naar binnen met slechts twee vragen. Hebben jullie nog een kamer en kunnen onze fietsen veilig staan? Ja en ja was het antwoord en we reden dwars door de lobby en een vergaderzaaltje werd ons fietsenhok. We waren er zo aan toe dat we zonder blikken of blozen ja zeiden tegen een kamer van iets meer dan 200 euro. Maar dan hadden we wel een room with a view. Waar we vervolgens niet veel aan hadden. Regen ..... maar toch. En met een prima king-size bed, een douche met drooglijn voor een kletsnatte tent en een TV voor kwalificatie F1 en België tegen Roemenië. En natuurlijk een ontbijt waar we tot de middag genoeg aan hadden.

De tweede dag werd een kopie van de eerste maar dan met meer regen, gevaarlijke Spaanse wegen - vandaar de helm denken we - en een eerder besluit om een hotel te nemen. Als je maar even een droog plekje kunt vinden is dat met Booking.com een eitje. 

Zes weken en 2000 kilometer dus en niet alleen tussen de regels (Anne) hebben jullie kunnen lezen dat het geen gemakkelijke tocht is tot nu toe. Of zoals JC opmerkte dat wweaf en toe buiten onze comfortzone zitten. Regen, regen en regen en dan moet Ierland nog komen. Onafhankelijk maar ook samen hebben we ons wel afgevraagd wat we aan het doen zijn maar als we dan de tent hebben staan, een douche hebben gehad en wat gegeten en gedronken dan overheerst toch nog steeds een tevredenheid. En door ..... dus.

Maandag met de trein - voor €6,50 pp, fiets gratis! - naar Bilbao. NS / ProRail: hoe dan!!

Op de fiets naar de kust en donderdag inschepen voor een tocht van 28 uur naar Ierland. 

Adiós, 

Annet en Geert