MAN MET HOND

Altijd leuk om in een ander land met de trein te reizen. Al is het alleen al: hoe kom ik aan een kaartje en moeten we inchecken of stempelen of niet?

Gelukkig staat er op een perron altijd wel iemand die je willen helpen. Hoe simpel zo'n machine ook is - voor de bedenker dan - wij worstelen er wel mee. Zo ook op weg naar Newcastle waar het infobord ook nog zegt dat de eerstvolgende trein vervalt. En dan komt er toch een trein aan die ook naar Newcastle gaat. Gelukkig met een allervriendelijkse conducteur die ons wegwijs maakt. En die conducteur die knip nog echt een gaatje in onze echte kaartje!

Tijdens een van onze fietstochten kwamen we bij het oversteken van een spoorlijn een nog al bijzonder situatie tegen. Eerst door een hek, dan wachten op groen licht en weer door een hek. 

In Ovingham, een plaatsje aan de Tyne en met een grote Romeinse geschiedenis komen we een Man met Hond tegen. Tijdens het voorbij fietsen al een brede lach en toen we 100 meter verderop stopten - Annet ging het dorpswinkeltje in - raakte ik met hem aan de klets. Hij schudde, trilde - Parkison misschien? - maar vrolijk en belangstellend. Hij had 40 jaar geleden in Duitsland gewerkt maar tegen de Nederlandse grens en had zich altijd verbaasd over ons als fietsers. Vooral tijdens een bezoek aan Amsterdam was het hem wel duidelijk dat in Nederland de fietsers de baas waren en vroeg zich af hoe wij dat in Engeland deden? Kwestie van zelfverzekerdheid, verantwoordelijke lef en je ruimte opeisen is dan ons antwoord. Hij schudde maar snapte het wel. Hij woonde eigenlijk ten noorden van Newcastle aan de kust maar voor de zomermaanden had hij een stacaravan aan Tyne, bij een weggedeelte dat steil omhoog ging en zo dat hij in zijn tuin ons fietsers hoorde kreunen en steunen en ..... om die die helling te nemen. Annet was terug, hij nog niet uitverteld maar toch zijn we maar verder gegaan. 

Vandaag (2 aug) onze laatste dag in Engeland en ..... voor het eerst deze fietsvakantie voor 8 uur de tent uitgebrand door de zon!! En voor het eerst in een hemdje gestart!

De weg naar Newcastle langs de Tyne lijkt op papier vlak maar naar 40 kilometer hebben we toch ook nog 157 meter geklommen. Plan was eerst nog 5 kilometer door te fietsen naar de kust maar de vermoeidheid zat goed in onze benen en we zijn bij de kade van de ferry gestopt. Op tijd gegeten zodat er niet veel in zit tijdens de boottocht. Om 1500 uur aan boord, fietsen vastgesjord, hut opgezocht, gedoucht en nog een poosje in de zon op het dek gezeten. Half uur voor vertrek een pilletje erin en maar kijken hoe het zal gaan en ..... het ging prima. Ok, het was een rustige zee, wind in de rug, weinig eten, geen alcohol en een hut met zeezicht maar geen last van zeeziekte. Zelfs geen duizeligheid.

Het fietspad richting ferry wordt Hadrian's Cycleway genoemd en fietspaden worden in Engeland maar ook in Schotland en Ierland aangeduid met kunstwerkjes. De Royal Bank of Scotland heeft 1000 wegwijzers laten ontwerpen om het National Cycle Netwerk aan te duiden. Stuk voor stuk kunstwerkjes waarvan we er een aantal zijn tegengekomen en hebben vastgelegd. 

Zaterdagmorgen om half 10 legt het schip aan in IJmuiden en tegen half 11 staan we, na precies 11 weken, weer op Nederlandse bodem en gaan we op weg naar Noordwijk waar we een slaapplaats hebben bij Wendy en Mark. Wendy en Annet hebben veel met elkaar bij PEC gesport en kennen elkaar al 45 jaar. Route naar Noordwijk gaat door de duinen en halverwege worden we toegejuicht. Ze staan ons op te wachten met een bloemenkrans! Prachtig wat een welkom. Samen naar hun huis waar we helemaal in de watten worden gelegd. 

Zondagmorgen een beetje uitslapen, lekker ontbijtje in de buitenlucht en tegen 11 uur weer op de fiets. Bestemming de Vinkeveense plassen. Slechts 50 kilometer maar toch ver genoeg. Onze lijven protesteren, we zijn aan rust toe.

Vandaag 60 kilometer gepland en we staan nu op de Veluwe in de buurt van Voorthuizen. Morgen hebben we de tuin van Gonnie en Guus besproken in Deventer en een dag later zijn we welkom in de tuin van Roeleke en Harry in Dalfsen. Plan is nu om donderdag weer thuis te zijn.

Groeten,

Annet en Geert