OGEN > MOND

We waren gewaarschuwd! Van de route "Langs oude wegen" zijn de dagen door de Ardennen het zwaarts (dank Andries) En dat werd gelijk woensdag  22 mei al waarheid. Maar er ging nog iets aan vooral. 

Rond de middag had het weer niet veel goeds in petto. We hadden met Frans en Magdalena afgesproken om bij hen in de tuin in Jabeek te gaan staan. Maar het weer zat dus niet mee en wij dus in het logeerbed. O, o wat erg en het gras was nog wel gemaaid! De tassen konden dus ingepakt blijven. Een km voor Jabeek begon het te regenen, het was maar één bui maar het duurde wel de hele avond. Woensdag op weg naar Aken een zelfde situatie. Na een km de regenjas aan en pas in Aken weer uit. Vanuit Aken de route richting Bastogne opgepakt en de waarschuwing dat de Ardennen route de zwaarste is werd direct duidelijk. We werden door een bos geleid en dat werd steiler en steiler, onze versnelling kleiner en kleiner en ons tempo lager en lager. Tot ongeveer 6 km/uur en dan moet je beslissen: stoppen of vallen! Je houdt je benen stil en de rem gebruik je niet om te stoppen! maar om te voorkomen dat je achteruit gaat. En dat wordt dus lopen en drukken. En dat lopen en drukken konden we vandaag (donderdag 23/5) ook weer doen. 

Maar we hadden wel weer een mooie tuin via WTMG gescoord. Kamperen in een boomgaard, fietsen in de schuur, achterdeur open, douchen met een tuinslang, biertje en eigen gemaakt appelsap als welkom en vanmorgen thee en koffie. Wat weer een gastvrijheid. 

Nu op een camping middenin de Ardennen met een alleraardigste mevrouw die het speelhuisje aanbood voor overnachting. Wordt jullie tent ook niet nat!!

Op elke camping kom je ze tegen....gasten die er al jaren komen. Ook hier een stel met een geschiedenis van 35 jaar! Maar wel met mooie verhalen.

Maar hoe zit het nu met ogen en mond?

In 2017 hadden we onze eerste grote fietstocht en toen we Marie-José en Annemarie tegen kwamen in Plymouth hebben we ballast meegegeven. Te veel bij ons, alles maar meeslepen en niet gebruiken. Weg ermee. 

Twee jaar geleden zijn we van Palermo naar huis gefietst en de eerste dag in de Dolomieten hebben we een doos gekocht bij de post, op een plein - onder de ogen van de plaatselijke bevolking en met een uitleg met handen en voeten - onze tassen hergepakt, ballast eruit en de doos met Posta Italia naar huis. 

Nu bij F& M gebeurt hetzelfde. Tassen herpakken, kritische kijk erover en ballast eruit. En dit...lijkt een beetje op vroeger. Er was gekookt, meestal door moeders, het was je lievelings gerecht, opscheppen maar en er halverwege achterkomen dat je teveel op je bord had. Commentaar van je moeder: waren je ogen weer groter dan je mond?

En zo vergaat het dus ook met inpakken....ach dat kan wel en dat wel en dan ..... Teveel dus!

Groetjes, 

Annet en Geert