FIETSEN ZONDER BEPERKING

In Tralee (8 juli) kwamen we haar voor het eerst tegen. Een dame met een kruk achter op de fiets! Tentje mee en een fiets met trapondersteuning. Ze komt uit Frankrijk, heeft een klompvoet en is niet echt spraakzaam.

Twee dagen later hebben wij een B&B kamer op Garrigisland - Garrig is eigenaar van de B&B en de helft van het eiland - en de Franse dame heeft een kamer naast ons. Opnieuw weinig contact. 

Maandag 15 juni zijn wij bijna 40 kilometer onderweg en toe aan koffie met een scone en daar zit de Franse dame ook en we raken aan de praat. 

Klompvoet of niet het houdt haar niet tegen overal te hebben gefietst. De laatste jaren vanuit Frankrijk en met trapondersteuning maar daarvoor met een gewone fiets. In een vliegtuig mogen nu eenmaal geen elektrische fietsen mee. Dus Cuba, Canada, Iran, Vietnam werd op een gewone fiets gedaan. Het waren vast bijzondere ervaringen, ze glunderde van oor tot oor. Maar ook in het verleden, met haar kinderen in een karretje, door Nederland gefietst en o.a. Terschelling bezocht. 

Ook nu gaat ze nog graag naar Nederland omdat ze vanuit haar woonplaats, een voorstad van Parijs, met de trein naar Amsterdam kan, overstappen op de trein naar Zandvoort en ze kan direct aan het strand uitstappen. 

Met haar kruk is actieradius ongeveer een kilometer en dat betekent op de camping een plek in de buurt van voorzieningen. Ze pland haar routes en de keuze van overnachten goed van te voren zodat daar geen vervelende verrassingen kunnen ontstaan.

Nu ze trapondersteuning heeft kan ze ook de Alpen in en is haar wereld weer een stukje groter geworden. Onderweg zijn we haar nog een keer voorbij gegaan en ze kwam uren later op "onze" camping. Maar wat een doorzetter!

Maandag (15 juli) fietsen we door / in het wonderschone Connemara en we worden door een paar wielrenners ingehaald. Kort praatje en door! die gasten. 10 Kilometer verder staan we stil op een fotogenieke plek en er staan 2 bestelbussen met wielerteksten. Een paar wielrenners staan er ook en er arriveren er nog meer. We raken aan de praat, de ene bus is voor de verzorging en de andere een soort bezemwagen. Het is een willekeurige groep uit Engeland die vanuit alle windstreken in Cork bijeen is gekomen voor een fietstocht van zuidwest Ierland naar noordoost (Noord)Ierland. Overnachtingen zijn geregeld en voor onderweg is er zonodig hulp, verzorging en een opbeurend woordje. 

Uiteraard werden ook wij ondervraagd en ze waren onder de indruk. 

20 Kilometer verder, een aantal had ons tijdens het fietsen weer ingehaald waren wij toe aan een lunch. We volgen een "PUB-bord" en daar staan ze weer. De 2 auto's en een stuk of 10 wielrenners. Ook zij hadden daar een lunch besproken en de pub eigenaar bedacht zich geen moment en we kregen dezelfde lunch - wel voor eigen kosten overigens. Bij afscheid bleek dat ze in dezelfde plaats gingen overnachten. Zij in een hotel en wij op een camping. 

En je raad het al ook de volgende dag kwamen we ze weer tegen. Eerst de 2 auto's van de verzorging en daarna stuk voor stuk de wielrenners. En we mochten nemen wat we wilden. Thee, winegums, cake, koek, koffie.... Weer verwondering over onze prestatie namen we afscheid en riep één van hun nog: and.... wait for us!

Van de koplopers hebben we later afscheid genomen op een pas. Wij gingen rechtdoor de pas over en zij rechtsaf. Maar wel met dezelfde eindbestemming. Laatste contact was in die plaats toen wij via een steile weg naar de camping gingen en we een oudere dame passeerden. Zij was achterop geraakt, helemaal aan de latten en liep de laatste helling omhoog naar hun hotel. Bekaf.

Fietsen zonder beperking. Als je dat nu bekijkt vanuit de Franse dame, de Engelse groep of vanuit ons twee. Gewoon doen, gewoon beginnen. 

Greetings, 

Annet & Geert.