VAN ZUID-WEST NAAR NOORD

Na 7 dagen zuidwest te hebben gefietst hebben we vandaag (5 juli) tegen de middag, het stuur naar het noorden gewend. Dat ging echter niet zonder slag of stoot! 

Een paar dagen geleden heeft een fietsenmaker in Cork er bij mij een nieuwe binnen- en buiten(voor)band opgelegd. Vanmorgen bleek dat hij dat niet goed heeft gedaan. Gelukkig op een vlak stuk maar ik kreeg een klapband en stond snel stil. Binnenband rond het ventiel kompleet uitgescheurd. 5 Seconden daarna stopte de beste Ier die we tot nu toe zijn tegengekomen met een bestelauto. Hij aarzelde geen seconde en stelde voor om de fietsen in te laden en ons naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker te brengen. En dat was 25 km in Skibbereen en voor ons ook nog in de goede richting. Hij wilde absoluut geen vergoeding maar was wel blij met een klompjes-klompjes-sleutelhanger en een kop koffie. Maar ja als je zelf een fietser bent, vaak op Lanzarote komt en een dochter hebt die half Europa al rondgefietst is, dan heb je snel een band.

Volgens de fietsenmaker zat er ruimte bij het ventiel en was daardoor de binnenband verkeerd gemonteerd. Ruimte dus en door het heen en weer gaan van de band werd het teveel met een klapband als gevolg. We zullen er maar niet aan denken als dit in een afdaling was gebeurd. 

Het verkeer in Ierland is voor ons nagenoeg voorbeeldig. Op de smalle landweggetjes wachten de meesten geduldig en we krijgen regelmatig een duimpje als aanmoediging of een vriendelijke groet. In de stad is dat wel anders daar moet je wel voor je plek opkomen. 

De Ieren.

Ze rijden dan wel links maar wel met kilometers.  Ze wegen in ounce maar gaan steeds meer naar het metrisch stelsel. Waar de Engelsen vasthouden aan mijlen en ounce en penny's denken de Ieren veel meer Europees en hebben de euro.

Ze zijn tweetalig. Eerste taal ik Iers en tweede Engels en de meeste (verkeers) borden zijn in twee talen. Ze zijn lid van de EU maar niet van de NAVO en bij de eerste zonnestralen gaan ze luchtig gekleed. 

De afgelopen week hebben we langs de zuidkust gefietst en dat wordt de zonnige subtropische zuidkust genoemd met temperaturen van - 2 tot + 25. Helaas zaten wij rond de 15° met regelmatig een bui en veel wind.

Het PUB leven is hier legendarisch - vooral bij sportwedstrijden on a big screen. Ontbijt en lunch is alsof je je voorbereid voor een hele dag harde lichamelijke arbeid. Veel scrambled eggs, bacon, sausages, beans, toast, tomatoes and black or white pudding. En dat laatste heeft niets met pudding te maken maar is een soort bloedworst dat verschillend wordt geserveerd. Als worst, als vulling voor een broodje maar ook als rul gehakt bij b.v. een aardappel gerecht. Annet wil er niets van weten maar ik vind het smaakvol. 

We zitten nu op een geweldige camping, Eagle Point in de buurt van Bantry aan de westkust. We hadden ons tentje op een prachtige place with a view kunnen zetten maar vertrouwden het weer niet en hebben een beschutte plek gekozen. Het is nu 9°, het heeft net geregend en gaat straks weer regenen maar de camping heeft gelukkig een plek waar we droog kunnen zitten. 

Een plek waar je ook andere tentkampeerders kunt ontmoeten. Zo ook gisteren met een stel uit Frankrijk waar we leuke verhalen mee gedeeld hebben. En ..... een tip tegen zeeziekte: gember in een sterk geconcentreerde vorm. Vanmorgen heeft Annet een stukje gekregen met uitleg. We zullen het ervaren. 

In onze vorige fietsvakanties hielden we een gemiddelde aan van 4 tot 500 kilometer per week. Dat redden we in Ierland niet en we denken erover om onze route bij Galway aan te passen. Ook gaan we een paar schiereilanden, hoe mooi ze ook lijken te zijn, skippen. Volgens de Ieren is het de koudste juni en juli (tot nu toe) in jaren. We komen misschien nog eens terug, het landschap is fantastisch, maar dan nemen we de camper wel.

Ondertussen fietsen we natuurlijk wel door een geweldig mooi land en volgen voor een deel The Wild Atlantic Way, een route van 2600 km over wegen die het dicht langs zee lopen. Van baai naar baai met wonderschone uitzichten en schilderachtige - soms wat gedateerd - dorpen en stadjes. Maar ook wel veel nieuwbouw, strakke moderne huizen met vlak stucwerk en grote ramen en een uitzicht om van te dromen. 

En we komen door dorpen met dichtgetimmerde panden (veel PUB's met verroeste Heinekenborden) met achterstallig onderhoud, slechte wegen en minimale voorzieningen maar met veel gekleurde gevels. Kleine winkeltjes en pub's naast elkaar maar dan wel in hun eigen kleur. We hebben in NL een "schoonheidscommissie" die dat bouwdingen moet beoordelen. Weet niet hoe het hier werkt maar het werkt wel. 

Volgens de kapster - altijd leuk om in een ander land naar de kapper te gaan - kan het gebied ook wel wat opgevrolijkt worden. Een groot deel van het jaar is het een dode boel. Het is er dan koud en vochtig, mensen zijn thuis en komen alleen buiten voor school, werk en boodschappen. It' a though life. En dat zegt ze nadat ze zelf 16 jaar over de wereld heeft gezworven en 10 jaar geleden is "thuis" gekomen. 

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder en hebben leuke mensen ontmoet. Dat wordt dus een andere keer.

Maidir le,

Annet en Geert