1000

Het is maandag 3 juni, we zitten in Vézelay en we houden een fietsloze dag. 

Vézelay is een plaatsje boven op een berg, eeuwen oud en ook al zolang een ontmoetingsplaats voor pelgrims op weg naar Compostella en .... het staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. 

Maar nu eerst even achteruit kijken!

We zijn nu 2 weken en een paar dagen onderweg en morgen (4/6) gaan we de  1000 km over en hebben dan ook al 6200 hoogtemeters gemaakt. De hele dag heuveltje op en af tikt aan.

Het waren wel 2 zware weken om zo een tocht te beginnen. 

De Ardennen door het heuvelachtige terrein, de te lage temperatuur en de hoogte waardoor het 's avonds snel koud en vochtig werd. 

Het landschap in Noord Frankrijk is bijzonder, grote kale vlaktes met alleen maar graan en graan en graansilo's. Dorpjes die uitgestorven zijn en er is bijna geen winkel, café en koffie en pinautomaat te vinden. En dan komt de wind ook al dagen uit ZW en laten we nou net die kant op willen. 

We fietsen overigens door de Champagne streek maar nog geen druif te zien! Volgens een campingeigenaar gaat onze route over vlaktes die ook wel de graanschuur van Frankrijk worden genoemd. De druivenvelden liggen daar kilometers oosterlijk en westelijk van. Heeft een grote boer in de Nederlandse polder 500 ha te bewerken, hier is dan een kleine boer. De grote bedrijven bewerken hier 2000 ha.

Zwaar is het ook geworden door de regen. We kunnen wel wat hebben maar een paar dagen door de regen en dan elke dag tent op- en afbouwen! 

Volgens de bewoners hier is het voor eind mei nog nooit zo koud geweest. Minimaal 10° lager dan normaal en er is ook nog nooit zoveel water gevallen. Gevolg dat rivieren opnieuw buiten hun oevers gaan, campings deels onderlopen danwel zo nat zijn dat er geen tent kan staan laat staan een caravan of camper. 

We hebben wel ons record tent opbouwen gebroken. We wamen aan op een camping in Arcis-sur-Aube, een camping op een eilandje, met dat net geschetste probleem. Campers en caravans bleven op het asfalt of werden zo geplaatst dat ze makkelijk weggesleept konden worden. Voor ons tentje was nog een droog plekje in het midden. De lucht was echter dreigend, er was geen slechtweervoorziening maar binnen een paar minuten hadden we de buitentent staan, de foodprint (grondzeil) aangebracht, een paar tassen naar binnen en wij zelf er achteraan, onweer brak los en de regen kletterde op ons tentje die op een paar druppels na, geen krimp gaf. 

Door temperatuur en regen is zitten voor ons tentje en een potje koken geen optie. We zoeken dan maar een restaurant op zodat we en een goede maaltijd en een poosje goed kunnen zitten en dan ..... op tijd naar bed, een lange nacht zodat we de volgende dag weer door kunnen. 

Zo zitten we in een restaurant  in Varennes-en-Argonne waar onze campingbeheerder had verteld dat de kok in een grote keuken had gewerkt en daar chef sausen was. Nu een eigen zaak heeft met o.a. vlees van koeien uit de regio. En toen werd het leuk! Wij bestellen een steak en een biefstuk en de kok laat vol trots zien wat hij voor ons gaat braden en vraagt hoe wij het vlees willen. Rare, medium of well done. Wij gaan voor medium en zijn gezicht betrekt. Dit is vlees, zegt hij, waarvan de smaak het beste tot zijn recht komt bij rare gebakken. Nederlands zeker zegt hij. Hoezo Nederlands? Nou jullie zijn op de fiets en willen jullie vlees medium! Bam..... We polderen wat en komen uit op medium maar dan tegen rare aan. Het wordt geserveerd met de saus apart en wat een smaak en het had dus nog lekkerder kunnen zijn. We hebben spijt er niet even een foto van te hebben gemaakt en dat we zijn advies niet volledig zijn opgevolgd. 

Door corona zijn vooral municipal campings gesloten en niet weer open gegaan. Ons route boekje is daarin niet accuraat dus staan we een paar keer voor een dichte poort. 

Zo ook in Troyes,  wat overigens een bijzonder fraaie stad is met veel eeuwenoude houten vakwerkhuizen, was er geen camping meer. Er was wel een hostel waar je ook wel een tentje mocht neer zetten. Maar regen en regen en kletternat, dus we regelen een kamer en leggen zoveel mogelijk spullen uit om te drogen. Stad bezoeken en 's avonds eten bij een restaurant dat ook door het hostel, met personeel met afstand tot de arbeidsmarkt, wordt gerund. Prachtig met Google translate werd de bestelling opgenomen en dan letten op de non verbale reacties. Wij op die van hen maar zij ook zeker op die van ons.

Wat opvalt aan die Fransen is dat ze van privacy houden. Luiken voor de ramen en hekken, heggen of muren om het perceel. Dit is van mij lijken ze te zeggen. 

Zijn de campings in Italië open en bouwen ze alles aan elkaar vast, hier staan er vaak heggen die je plekje afbakeren. Ook de Fransen zelf, ze zeggen vriendelijk bonjour, maar het gaat niet zo als bij de Italiaan die op je afkomt en belangstellend is naar wat je aan doen bent. 

Maar er zijn zeker mooie ontmoetingen. Zoals in een dorpje waar een soort buurtwinkeltje annex ontmoetingsplaats was, gerund door vrijwilligers (denken we). Baguette was er natuurlijk, paté i n blik, jam, zoutjes en koffie en thee, een krantje en een moment van bijkletsen met de laatste dorpsroddels (denken we). Konden we maar beter Frans.

Wild zal hier ook genoeg zitten maar die hebben zoveel ruimte dat ze zich nauwelijks laten zien. Wel een paar doodgereden herten en een paar dassen. Bijzonder was het op 10 meter voor ons oversteken van een rotte wilde zwijnen. Zeker 12 stuks oud en jong haaks de weg over. Eén bleef achter, wij wachten en het zwijn wachten. Het zwijn had meer geduld dan wij....

Nu dus in Vézelay, 500 inwoners en een Basiliek waar er wel 2000 in kunnen. Gisteren aan eind van de middag wij de basiliek in en er was een dienst met gezang. Op zich hebben we meer met het gebouw dan met de functie maar de akoestiek was geweldig en dan is het wel even mooi de tijd om te zitten en weg te mijmeren. Vandaag het stadje nog eens bezocht en wat opvalt aan de toerist is dat het vaak geen gewone toerist is. Eigenlijk herken je de pelgrim erin. Door kleding, houding, beweging en daadkracht.

Salutation,

Annet en Geert.