SLOWMOTION

Het leven op een camping / deze camping voltrekt zich in slowmotion. 

Niemand heeft haast en zelfs de honden lopen rustig(er) naast hun baasje. Waarom snel afwassen? Alle tijd om te kletsen bij de douche en wastafel. Klein beetje afval? direct maar naar de container. Rustig over een muurtje staan te kletsen met iemand die je gisteren pas voor het eerst hebt gezien. 

Maar..... zo weet je wel dat onze achterburen 15 mei weer in Nederland moeten zijn omdat hun zoon, na 22 jaar hokken, gaat trouwen. 

We zien vaste gasten terugkomen. De dag ervoor wordt een caravan op z'n plaats getrokken - In de buurt zitten meerdere caravanopslagplaatsen met soms 1000! caravans - en als ze gearriveerd zijn, is er  onmiddellijk contact en zijn er hartelijke begroetingen. Van andere gasten maar ook van personeel. Mooi om te zien.

Hoewel onze grijze haren ook toenemen is de populatie op de camping gemiddeld ouder en dat heeft als voordeel dat we in de ochtend het 25 meter zwembad voor ons alleen hebben. Of zal het aan de temperatuur ligging? Wij zwommen 2 weken geleden nog in Wythemerplas met net 10° en dan is 18°? heerlijk. 

Er is geen haast dus staan de caravans perfect op hun plaats en in de voortent - die de hele winter opgevouwen lag - wordt net zolang gerommeld tot ook daar alles z'n eigen plek heeft. De camping wasmachine krijgt het wel wat drukker. Na maanden opgesloten zijn moet er van alles opgefrist worden.

Gisteren (24/4) een mooie fietstocht gemaakt over grotendeels onverharde wegen. Prachtig al dat frisse groen. Velden waar geel, groen en rood vechten om de overhand maar met een individuele paarse bloem die opviel. Op de achtergrond Spaanse dorpjes met de kerk echt in het midden. We fietsen door dorpjes die verrassend goed zijn gerestaureerd en omdat het nog geen seizoen is, er foto's kunnen worden gemaakt zonder "storende" elementen. 

Storend is wel - maar ja, wij zijn gasten dus wij moeten ons aanpassen - de siësta tijd. Er zijn zaken die van 1300 tot 1700 dicht zijn! En dan komen wij na 20 kilometer fietsen in een plaats om wat rond te dolen door het centrum, is het een dode boel. Vandaag (25/4) dus maar wat langer op de camping - tijd genoeg - en later op de fiets.

Vandaag (25/4) om 11u56, maar dan 10 jaar geleden, zaten we in Kathmandu Nepal en kregen we te maken met een verwoestende aardbeving (7,8) We hadden net een trekking gedaan naar de Mera Peak - de top niet gehaald - en waren daardoor 2 dagen eerder in Kathmandu toen de aarde schudde en scheurde. Wat een chaos, wat een paniek, wat een schade, wat een leed, wat een trauma. Wij hadden, op een paar schrammen, een verdraaide knie en wat psychische naweeën niets, maar bijna 10000 Nepalezen hebben het niet overleefd. Het niet halen van de top was ineens totaal niet meer belangrijk. Ook toen voltrok het leven zich in slowmotion maar dan door ongeloof, verdriet en apathie. We zijn er niet dagelijks mee bezig maar een lichte trilling van wat ook doet ons wel herinneren aan die dag. En vandaag, 10 jaar naar dato uiteraard ook.

Maar om dit verslag toch met een mooi verhaal af te sluiten: 

Merel! 

De aardbeving in Nepal heeft 3 van onze reisgenoten (Eddie, Taco en Gert) doen besluiten om 112 Nepal op te richten. Een stichting om doelen (kinderen, jeugd, onderwijs) in Nepal te ondersteunen in de wederopbouw. Zo ook een school ergens in de bergen. Toen ik half jaar later bij Taco zat, hij was toen nog aannemer,  kwamen het idee op om er een bouw-stagiaire van Deltion naar toe te laten gaan. Terug op school dit besproken en er kwam direct en spontaan een kandidaat. Voor een stage plek moet je toestemming hebben van het SBB en hoe moet dat in het verre buitenland? Ik kreeg een dame aan de telefoon met roots in Griekenland en haar ouders hadden een aardbeving meegemaakt. Haar reactie na mijn verhaal: dat gaan we regelen en 24 uur later hadden we goedkeuring. 

Onze stagiaire heeft daar 8 weken geweest,  meegewerkt en bij lokale mensen gewoond en geleefd. In de voorjaarsvakantie hebben wij een werkbezoek afgelegd. 1,5 Uur met de auto, lopen over een wankelende hangbrug en samen met de stagiaire en leermeester nog een uur lopen naar huis en bouwplaats. Dit om even een idee te geven. 

Drie of vier jaar later komt Ediie, namens 112 Nepal, bij de herbouwde school en wordt gewezen op een jong meisje met een bijzondere naam. 

Merel .... geboren in de tijd dat onze stagiaire daar was en vernoemd naar de stagiaire! Kun je nog meer waardering krijgen?

Adiós Annet en Geert.