WEER

Het is 22 mei 02u50 en we zitten in onze camper die door de wind aan het schudden is. De daktent is ingetrokken en we hebben, zo goed en kwaad als dat kan, van de stoelen onze slaapplaats gemaakt.

Valwind dat is wat ons hier dwars zit. Een fenomeen dat hier vaker voorkomt en ontstaat door het relative koude zeewater en warme lucht die vanaf het binnenland wordt aangevoerd. Aldus de pseudo weerdeskundigen van de camping. Zo'n windvlaag wordt opgebouwd, neem in kracht toe en dan is het een soort mini stormpje die even over de camping blaast en raast. En dat gaat dan uren zo door. Gisteravond was deze aangekondigd en zou van 3 tot 9 uur duren. De prognose is niet helemaal gehaald, het is een uur eerder geworden. En omdat onze daktent enorm klappert, het zwaar te verduren heeft en wij toch niet slapen, hebben we de tent maar ingetrokken en zijn, zo goed en kwaad als dat kan, gaan slapen in de auto. Dat ging niet al te best en vanzelf gingen onze gedachten uit naar situaties waar we bij eerdere reizen ook met bijzondere weersomstandigheden te maken hebben gehad.

In Carcassonne - tijdens onze eerste lange fietstocht 2018 - melden we ons bij een camping en kregen het advies om maar snel te tent op te zetten want er kwam noodweer. Wij in een razend tempo buitentent opgezet, grondzeil erin, bagage erin en voordat ik er bij in ging nog snel buurmeiden geholpen de laatste haringen er in te slaan. Het donderende en bliksemde en  regende enorm. Een ontlading van een lange hete periode en toen het onweer voorbij was maar het nog wel wat warm water regende gingen de mensen alweer naar buiten. Spelen met water.

In de Camarque (2018) zaten we op zondag te eten in Saintes-Maries-de-la-Mer en daar hebben ze een kerk, de Notre-Dame-de-la-Mer waar je het dak op kunt en een fantastisch 180° uitzicht hebt over de Camarque en 180° over de Middellandse Zee. Om een uur of 2 's nachts  begon het te onweren en te regenen. Ons tentje stond te schudden en het was dat we zelf het contragewicht waren maar anders.... Het bliksemde zovaak dat we de tel volledig kwijt waren. Om een uur 3 was het over en ging de campingeigenaar met pick-up, voorzien van een enorm zoeklicht, de camping over om de schade op te nemen en hoe iedereen er bij zat. Wij hadden met onze Hilleberg - getest in Patagonie - geen problemen. Buren met caravan en voortenten zaten er beteuterd en verzopen bij.

Tijdens ons 6 weeks verblijf op Statia Sint Eustatius in 2005) zaten we midden in het hurricane seizoen. Zoals je bij ons de dijkwacht hebt heb je daar een storm waarschuwing met regelmatige updates. Op 23 augustus kwam Katrina bij New Orléans aan land - ik denk dat we allemaal de beelden nog wel voor ogen hebben - maar zo'n storm heeft invloed op het hele Caribisch gebied en dus ook op Statia. Eerst wordt het stil en daarna neemt de wind alleen maar toe. We zaten in een bungalow boven op een klif en aan zee en wat moet je dan? Gelukkig had onze contactpersoon dat ook door en samen hebben we voorbereidingen getroffen. Ramen bijna allemaal dicht, luiken voor de ramen, kaarsen en zaklantaarn bij de hand en de auto veilig geparkeerd. Een paar ramen dus op een kier zodat er geen zuigkracht kan optreden die het raam eruit trekt. Na een paar uur was het rustig ..... bij ons .... in New Orléans was dat wel anders.

Ach en zo kunnen we nog wel even doorgaan. 

Op een camping bij Zeewolde in een enorme onweersbui met een inslag in het toiletgebouw op nog geen 50 meter. 

Op een camping bij Plat du Dunes (2024) werden we voor plu en vent gewaarschuwd en dat we beter in een huisje konden gaan zitten. Dat zijn adviezen die we niet in de wind slaan en maar goed ook. Wat een noodweer. 

Aan  de westkust van Ierland kwamen we bij camping Eagles Point (2024) en we konden helemaal op het puntje gaan staan. Stel je voor: er zit niets tussen jou en de oostkust van Noord Amerika. Bij de receptie adviseerden ze ons het niet te doen. Noodweer op komst en gelukkig hebben het advies opgevolgd. 

Met de ferry van Spanje naar Ierland (2024) is 28 uur varen en begint met de Golf van Biskaje. Annet heeft het geweten. Ze is 24 van de 28 uur zeeziekt geweest. 

In Denemarken (2003?) aten we bij een Italiaans restaurant. Bij ons voorgerecht regende het. Bij ons hoofdgerecht regende het. We namen nog maar een toetje en het regende. Koffie en nogeens koffie en het regende. Er waren gasten die wilden ons wel wegbrengen maar dan toch maar op de fiets naar ons tentje, waar we als verzopen katten aankwamen. 

In een ver verleden, ik was een jaar of 15, heb ik met m'n broer en m'n ouders op een camping aan het Lago di Lugano, aan de 4 hoekstokken van onze V&D bungalowtent gehangen. Het duurde maar 15 minuten maar voor schade wind en hagelstenen dan kan achterlaten. 

In het Dal van de Maggia (2000?) stonden met ons vieren, Jorrit en Teun waren mee, op een camping langs de rivier. Het werd noodweer, één van de mannen werd wakker en kwam bij ons in de De Waard tent liggen. De andere sliep gewoon door maar dreef wel op z'n luchtbed in de tent.

Beelden hiervan zitten natuurlijk alleen maar in onze hoofden en daarom maar wat sfeerbeelden van onze camping nu (22/5) We staan op een klif aan het strand zo'n 30 km ten zuiden van Tarragona. Een geweldige plek. Ik sta 's morgens op, daal 50 treden af, loop 100 meter over het strand en duik de zee in. Opdrogen door de zon, 50 treden op, brood halen en ontbijten. Hoe kun je nu beter je dag beginnen! Op de fiets even de stad in voor wat boodschappen. Op de boulevard alleen bedrijvigheid die met het komende seizoen te maken heeft. Strandtenten in opbouw en wij zijn om 10 uur de eerste gasten van de dag voor "dos cortado" Echter.... na 2 nachten valwinden ervaring en wat er nog aan komt, zijn we het beu en zijn we vertrokken. 250 Km naar het noorden richting NL.

Adiós 

Annet en Geert