STILTE

We zitten nu (13/5) op camping Sierra Natura in de middle of nowhere. Vanaf een hoofdweg - ongeveer 80 km ten ZW van Valencia - is er een verbindingsweg tussen een slaperig stadje en een dito dorpje. En dan op 800 meter boven zeeniveau duik je links een bergachtig natuurgebied in en na een kilometer de ingang van de camping. Prachtig aangelegd met terassen en gebouwen - receptie, woonhuis, restaurant, sanitair en wat huurhuisjes - in een stijl die tussen de Flintstones en Hobbit en een beetje Gaudi, in ligt. Beetje gedateerd en wat uitgesteld onderhoud, maar wat een creativiteit. Ook het zwembad is een pareltje in stijl. We zitten op ongeveer 700 meter, het water wordt niet verwarmd en dus is het bijna ons privé zwembad. 

Het is hier stil. Heel stil. Auto's die we horen zijn van komende of vertrekkende gasten en voor de rest niets. Geen radio, geen rumoerige gasten, zelfs de honden blaffen rustig. 

Voor mij is dit top en ik zou het hier wel een poos kunnen uithouden. Annet heeft wel wat meer reuring nodig maar daar komen we wel uit.

Gisteren (14/5) werd er een bewolkte dag met regen verwacht. We hebben de camper gepakt - laten liggen wat liggen konden laten - en naar beneden. De stad Xàtiva bezocht en dat was de moeite waard. Oude stad met Romeinse invloeden en hoog boven de stad een kasteel dat door het bewolkte weer nog indrukwekkender werd. Denk dat de foto's voor zich spreken. 

Als je zo de stilte ervaart gaan onze gedachten nog weleens uit naar slaapplekken die beslist niet rustig waren.

Drie dagen geleden in Alcázar de San Juan was zo'n plek. We waren op doorreis, geen camping in de buurt, dus laten we een camperplek nemen. Aanmelden ging via een scherm, was duidelijk en het hek ging vlot open. In de stad eten en hij terugkomst allemaal jongeren op het plein. Kletsen, balletje trappen en gillende meisjes. En dat trekt weer "stoere" jochies aan met lawaaiige brommers. Later op de avond werd het gegil lager van toon, brommers werden motoren en er doken auto's op met dubieuze uitlaten. Lawaai maar ook gescheur. Het leek wel een race. Tegen 1 uur werd het rustig en kon er geslapen worden.

Jaren geleden in Denemarken, in een stadje waar net een circus was neergestreken en 's middags ging er (tien nog) een optocht met o.a. olifanten door de stad. Op de camping naast ons een jongeman in een tent waar heel wat kabels naar binnen gingen. 's Avonds ging de TV aan en die ging niet meer uit. Toen we tegen 11 uur gingen kijken was hij in de stoel in slaap gevallen. Snoeren volgen naar de 220 en stekker eruit. Het bleef de rest van de nacht rustig. 

In Oranto, Zuid Italië kwam er familie van 15 in 3 huisjes en ze kozen het huisje met veranda tegen onze tent uit om om half 10 nog te gaan eten. Padre familias in het midden en wat zijn ze dan druk...... Wij middenin de nacht tent provisorisch afgebroken en verhuizen naar een stukje gras elders op de camping. De bewaking keek ons aan, legde ons geen strobreed in de weg, maar haalde slechts de schouders op. Wij kunnen er ook niets mee leek het antwoord te zijn.

Ook in Zuid Italië kwamen we op een camping direct aan de Adriatische Zee - zo vanuit de tent de zee in, prachtig - maar achter ons een spoorlijn.Toch werd het een goede nacht rust.

Ergens in Engeland kregen we een plekje tegen een snelweg aan. Het was kennelijk een goede fietsdag geweest, we hebben prima geslapen.

In Stuttgart kwamen op een stadscamping, tegen het centrum aan en in een hoek van een evenemententerrein - evenement was gelukkig afgelopen en er werd opgeruimd. Tent op een mooi plekje, tegen een overhellende muur gezet, maar dat bleek een komvormige testbaan van Mercedes te zijn. Eind van de dag en begin van de avond was het testtijd.

In Coburg Duitsland hadden we een hele kleine camping met meer kippen dan gasten en we zouden 1 nacht blijven. Na een paar uur die volgende dag, dikke pech met de fiets. Met een taxibusje terug naar Coburg en naar de camping. Er moest een onderdeel besteld worden en dat zou zo 3 dagen kunnen duren. 's Avonds kwam er muziek uit het dorp maar tegen 11 uur rust dus rust. De volgende dag bleek dat dat dag 1 van 3 dagen muziek te zijn. En de tweede dag was er een optreden van een Pink Floyd tribute band. Kaarten waren nog beschikbaar dus er ook maar heen. Tussen Duitse Pink Floyd fans. Geen stilte maar wel een mooie avond. 

Ergens aan de Rijn. Enorme camping maar vanaf afstand werden we als fietsers al welkom geheten. Op de camping kregen we echter een plek, aan het begin, op een kruispunt van wegen waar bijna iedereen langs moest. Omgekeerd, afgemeld, ongeloof bij de receptie, paniek om het terug betalen - dan maar niet, zeiden we - toch gekregen en ze zagen wel hoe ze dit administratief moesten oplossen. 

Ergens aan de Donau een leuke simpele kanocamping en we waren welkom. Ingeschreven en betaald en naar het plekje. Bleek dat het naast een soort jongerencentrum met veel, heel veel muziek, te zijn. Op onze vraag hoe lang dit normaal ging duren werden de schouders opgehaald: we hebben ze niet in de hand. We zijn vertrokken. De volgende camping lag kilometers verder en het werd een fietsdag van 115 km.

Nee dan de stilte. Bijvoorbeeld op een camping bij Cefalu op Sicilië. Een terrassencamping en wij stonden bijna onderaan - we konden er alleen maar lopend komen - met alleen het geluid van de zee.

Of in Frankrijk daar kwamen we camping Puy Saint Vincent, ons opgevallen door een aflevering van "Ik Vertrek". Prachtig hoog in de Franse Alpen met een geweldig uitzicht en oorverdovende stilte.

Lawaai op een camping, in een tentje die geen isolatie bied. Wat te doen? Praten, vragen, andere plek, andere camping? Het Don Quichot de La Mancha gevoel is dan niet ver weg.

Adiós, 

Annet en Geert