Dwars door Vlaanderen

Maar eerst nog even een stukje Zeeuws Vlaanderen. 

Op de fiets naar Sluis, een mooi stadje met alle dagen alle winkels open. Ook de fietsenmaker, die de voorrem van de fiets van Annet even kon afstellen. Zeven dagen per week open en naast Vlaams en Zeeuws Vlaams hoor je alleen nog Duits. Blijkbaar hebben onze oosterburen al paasvakantie. Nu al druk maar volgens een rasechte Sluiser is het kort na 1800 uur weer doodstil in de stad.

Op weg naar Sluis fietsen langs Cadzand, over dijkweggetjes met mooie kleine huisjes. Nou ja klein! Van oorsprong dan en ik denk dat de laatste oorspronkelijke bewoners blij waren de deur dicht te kunnen trekken. Nu wordt er door kapitaalkrachtige mensen volop geïnvesteerd en architecten kunnen hun creativiteit kwijt. Onze hitserie: "De Grote Verbouwing" zou hier zo een seizoen kunnen draaien.

Plan was om maandag 13 april verder te reizen maar we werden wakker gemaakt door de zon die volop door deur/raam van onze daktent scheen. Dat was een stuk beter dan de prognose en we zijn spontaan een dag langer gebleven. Top dag en de hele dag zijn we, met factor 30 op, buiten geweest. 

En dan dwars door Vlaanderen, een grens over die geen grens is - mooi toch één Europa - maar waar de straat- en plaatsnaamborden en de betonwegen verraden dat we België inrijden. Na ongeveer 60 - 70 kilometer - de wielrenners doen het met 185 kilometer - weer een onzichtbare grens. We rijden bij Lille Frankrijk in. Lille die in België nog Rijsel wordt genoemd. Zal hier ook zoiets zijn als een taalstrijd?

Toen we vorige jaar, vanuit de Ardennen en op de fiets dagen door de eindeloze velden van Noord Frankrijk reden, hadden we daar na een poosje wel genoeg van. Noord Frankrijk slaan we een volgende keer wel over. Maar in de camper is het een mooie troosteloosheid van groene vlakten afgewisseld met prachtige gele koolzaadvelden. Doordat we tolwegen vermijden zien we het Franse landschap anders. Niet te vergelijken met reizen met de fiets maar absoluut anders en beter dan het gejakker op de snelwegen. 

Vandaag 16 april op de fiets naar Abbeville. We hadden er geen hoge verwachtingen van maar is een bezoek van een dag zeker waard. Tijdens WO2 zwaar gebombardeerd en het centrum is verrassend mooi, in carré vorm weer opgebouwd met een 70 ha park met de "blauwe bron" 

De unieke blauwe kleur wordt geologisch verklaard door het temperatuurverschil tussen het oppervlaktewater en het koude water dat zich diep in de kalkrijke grond bevindt. 

Maar niet alleen de wederopbouw is architectonisch interessant er zijn ook nog vele oude gebouwen overgebleven - wel veel leegstand - maar men is druk aan het restaureren en gebouwen krijgen een nieuwe functie. Wat nog een opknapbeurt nodig heeft is een badhuis uit 1910. We zijn illegaal binnen geweest maar wat is dit een pareltje, maar met een dilemma! wat wordt de herbestemming? 

Door Abbeville stroomt de rivier La Somme en je hoeft geen geschiedenis te hebben gestudeerd om de plek in de wereldgeschiedenis van de Somme te kkennen. Maar even in het kort!

Bij Péronne, zo'n 90 km stroomopwaarts,  kwamen in 1916, tijdens WO1, in 5 maanden tijd, meer dan een miljoen mensen om het leven. En er was geen winnaar! Oorlogvoeren was nog zo zoals Napoleon het 100 jaar daarvoor ook deed. Zoveel mogelijk soldaten en paarden en maar zien wie het het langst volhield. Last men standing. 

Als je op de kaart de Somme stroomopwaarts volgt, kan ik mij wel voorstellen dat deze rivier als verdedigingslinie is gekozen. Het is niet alleen de rivier - die deels is gekanaliseerd - maar ook het brede stroomgebied met vele zijrivieren, meren en moerassen en een brede delta waar de rivier de zee in stroomt. Voor man en paard een onbedwingbare hindernis. 

En dan nu 2 nachten op een echte Franse camping. De naam is prima net als de ligging en de site beloofd mooie plekken aan het water met uitzicht op het brede stroomgebied van La Somme. Maar ja als je dan het uitzicht op dat water dicht zet met stacaravans, ook wel chalets genoemd en het sanitair is ook maar zo zo, dan zijn 2 overnachtingen genoeg. 

Morgen verder naar het zuiden en Pasen vieren op een camping iets ten zuiden van Orléans. We zijn benieuwd en wellicht zit er een mooi verhaal aan te komen.

Salutation,

Annet en Geert